শিশু সকলৰ বাবে বিভিন্ন ধৰণৰ সাধু আছে। এই সাধু বোৰে শিশুসকলক জীৱনৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰে যাতে তেওঁলোকে প্ৰয়োজন সাপেক্ষে জীৱনত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰে। এই কাহিনীবোৰ অতি আকৰ্ষণীয় আৰু লগতে এটা নীতিশিক্ষা প্ৰদান কৰে যাতে ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ইয়াৰ পৰা কিবা এটা শিকে। শিশুৰ বাবে এই সাধুবোৰ অতি উপকাৰী। সাধুৰ পৰা শিশু সকলৰ বহুত লাভ হৈ যেনে-
• সাধুয়ে নৈতিক মূল্যবোধ শিকোৱাত সহায় কৰে।
• সাধুয়ে শিশু সকলক নতুন ধাৰণাৰ পৰিচয় দিয়ে।
• সাধুয়ে শিশুৰ চিন্তাধাৰাৰ উন্নতিত সহায় কৰে।
• সাধুয়ে ভাষা বিকশিত কৰে।
• সাধুয়ে শিশু সকলৰ আৱেগিক বুদ্ধিমত্তা গঢ়ি তোলে।
আমি সৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ বাবে ভাল নীতিশিক্ষা থকা আকৰ্ষণীয় চুটি – সাধু (interesting short tales for kids) কেইটামান বাচি উলিয়াইছো:
বুধিয়ক বান্দৰ আৰু ঘৰিয়াল
এখন হাবিত ৰাজা নামৰ এটা বুধিয়ক বান্দৰ আৰু ভোলা নামৰ এটা ঘৰিয়াল বাস কৰিছিল। ৰাজা আৰু ভোলা দুয়ো ভাল বন্ধু আছিল যদিও ভোলায়ে ৰাজাক ছলনা কৰি তাৰ কলিজাটো খাবলৈ পৰিকল্পনা কৰিছিল। ৰাজা বহুত বুধিয়ক আছিল বাবে ভোলাৰ সকলো চালনা বুজি পালে। সি বহুত বুদ্ধিৰে ভোলাক ক’লে যে তাৰ কলিজাটো নদীৰ সিপাৰৰ এজোপা গছত আছে। বান্দৰে কোৱা সকলো কথা ভোলায়ে বিশ্বাস কৰি সি ৰাজাক পিঠিত লৈ নদী সিপাৰলৈ সাঁতুৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাজায়ে নদীৰ মাজ পাওঁতে কলে যে তাৰ কলিজাটো তাৰ শৰীৰতে আছে আৰু গছজোপাৰ ওপৰত নাই। কথা খিনি কৈ বান্দৰটোৱে জাপ মাৰি পলাই গল আৰু ঘৰিয়ালটো হতাশ হৈ ৰৈ গল।
নীতিশিক্ষা: এই কাহিনীটোৱে ল’ৰা-ছোৱালীক সতৰ্ক হ’বলৈ শিকাইছে আৰু যিসকল প্ৰকৃততে তেওঁলোকৰ বন্ধু নহয় তেওঁলোকক বিশ্বাস নকৰিবলৈ শিকাইছে।
লুভীয়া কৃষক আৰু সোণালী হাঁহ
এখন গাঁওত ৰামু নামৰ এজন দুখীয়া খেতিয়ক বাস কৰিছিল। সি বহুত কষ্ট কৰি দিনবোৰ কটাইছিল। এদিন সি নিজৰ পথাৰত এটা যাদুকৰী সোণালী হাঁহ দেখা পালে। হাঁহ টো সি ঘৰলৈ লৈ আনিলে। এই হাঁহটোৱে প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা এটা সোণালী কণী পাৰিছিল। সেই সোণালী কণী বিক্ৰী কৰি ৰামুয়ে তাৰ পৰা টকা উপাৰ্জন কৰিব ধৰিলে। সদায় সোণালী কণী বিক্ৰী কৰি ৰামু বহুত ধনী হৈ গল আৰু তাৰ জীৱনটো কষ্ট নকৰা কৈ চলি থাকিলে। কিন্তু ৰামু বহুত লুভীয়া আছিল, সি আৰু ধনী হব বিচাৰিলে। সি ভাবিলে যে “যদি সি হাঁহ টো কাটে তেন্তে সি গোটেই বোৰ সোণালী কণী এবাৰতে বিক্ৰী কৰি আৰু ধনী হব পাৰিব”। পিছদিনা ৰাতিপুৱা সি হাঁহটো কাটিলে, কিন্তু তাৰ ভিতৰত এটাও কণী নাপালে। সি বহুত হতাশ হৈ পৰিল।
সি এই কথা উপলদ্ধি কৰিলে যে “সি নিজৰ লোভৰ বাবে নিজৰ দৈনন্দিন উপাৰ্জন হেৰুৱালে”।
এতিয়া সি আগৰ দৰে কষ্ট কৰি নিজৰ জীৱন জ্ঞাপন কৰিব ধৰিলে।
নীতিশিক্ষা: এই কাহিনীটোৱে শিশুসকলক ধৈৰ্য্য ধৰিবলৈ আৰু লোভ নকৰিবলৈ শিকাইছে।
কথা পতা গছ জোপৰ কাহিনী
এখন হাবিত এজোপা কথা পতা গছ আছিল। গছজোপা বহুত জ্ঞানী আছিল গছজোপাই যিকোনো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব পাৰে। কিন্তু গছজোপাই ক’লে যে যিয়ে গছজোপাক প্ৰশ্ন কৰিব তেওঁ ঘৰলৈ যোৱাৰ পথ পাহৰি যাব। এদিন গছজোপাৰ কাষেৰে তিকু নামৰ এটা দুষ্ট লৰা পাৰ হৈ গৈ আছিল। গছ জোপায়ে তাক কলে যে যদি তিকোয়ে তাক প্ৰশ্ন কৰে তেন্তে তিকোয়ে নিজৰ ঘৰ যোৱা ৰাস্তা পাহৰি যাব। কিন্তু তিকো বহুত দুষ্ট আছিল আৰু গছ জোপাৰ কথা নামানি, প্ৰশ্ন কৰিলে যে ” এই হাবিত মই পইচা কত পাম?”
প্ৰশ্ন সুধাৰ লগে লগে তিকুয়ে নিজৰ ঘৰ যোৱাৰ ৰাস্তা পাহৰি গল আৰু সেই হাবিৰ মাজত ৰৈ কান্দিব ধৰিলে।
নীতিশিক্ষা: এই কাহিনীয়ে শিশুসকলক শিকাইছে জ্ঞানী লোকে কোৱা কথা ধেমালি বুলি ভাবিব নালাগে।
পৰুৱা আৰু এলেহুৱা ফৰিং
এখন ঘাঁহনিত এটা পৰিশ্ৰমী পৰুৱা আৰু এটা এলেহুৱা ফৰিং বাস কৰিছিল। দুয়ো ভাল বন্ধু আছিল যদিওঁ, দুয়োৰে চিন্তা – ধাৰা বোৰ বহুত বেলেগ আছিল। এবাৰ বসন্ত কালত পৰুৱাটোৱে শীতকালৰ বাবে খাদ্য জমা কৰিবলৈ ধৰিলে কিয়নো শীতকালত খাদ্য পাবলৈ খুবেই টান। কিন্তু সেই সময়ত ফৰিংটোৱে গান গাই নাচি ফুৰিছিল। সি পৰুৱাটোৱে কাম কৰাৰ বাবে তাক কলে যে, “বসন্ত কালত আমাৰ বাবে খাদ্যৰ অভাৱ নাই, তুমি ইমান কাম নকৰি মোৰ দৰে খাদ্যৰ লাভ লোৱা।”
কিন্তু পৰুৱায়ে ফৰিংৰ কথা নুশুনি নিজৰ কাম কৰি থাকিলে। যেতিয়া শীত কাল আহিলে ফৰিংৰ খাবলৈ একো নাছিল, আনহাতে পৰুৱায়ে কষ্ট কৰি জমা কৰিছিল বাবে খাবলৈ যথেষ্ট খাদ্য আছিল।অৱশেষত আন কোনো উপায় নাপাই ফৰিংটোৱে পৰুৱাটোৰ ওচৰলৈ গৈ খাদ্য বিচাৰিলে। তেতিয়া ফৰিংটোৱে কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ গুৰুত্ব শিকিলে আৰু পিছৰ বসন্ত কালত ফৰিংটোৱে শীতকালৰ বাবে পৰুৱাৰ সতে খাদ্য জমা কৰিলে।
নীতিশিক্ষা: এই কাহিনীটোৱে ল’ৰা-ছোৱালীক কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ মূল্য শিকাইছে।
দুজন বন্ধুৰ কাহিনী
এখন গাঁওত দুজন বন্ধু ৰাম আৰু ললিত বাস কৰিছিল। এদিন সিহঁতে বজাৰলৈ যায় থাকোঁতে ৰাস্তাত মিঠাইৰ বেগ এটা পালে। বেগটো দেখি দুয়ো বৰ আনন্দিত হল। বেগটোক লৈ কাজিয়া কৰাৰ বিপৰতে সিহঁতে মিঠাইবোৰ সমানে ভাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। তাৰ পিছত দুয়ো একেলগে মিঠাখিনি উপভোগ কৰিলে। তেওঁলোকে উপলব্ধি কৰিলে যে কাজিয়া নকৰি মিঠাইখিনি ভাগ কৰি খোৱা বাবে সিহঁতে অধিক সুখী হৈছে। সিহঁতে মিঠাইখিনি ভাগ নকৰি যদি অকলে খালে হৈ তেন্তে ইমান আনন্দিত নহলেহেঁতেন।
নীতিশিক্ষা: এই কাহিনীটোৱে ল’ৰা-ছোৱালীক শিকাইছে যে ভাগ কৰিলে অধিক সুখৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে।
আমি দয়ালু হ’ব লাগে
এবাৰ এজন যাত্ৰী ঘৰলৈ উভতি যাওতে হাবিত হেৰাই গৈছিল। ঘৰলৈ উভতি যোৱাৰ পথ বিচাৰি নাপায় তেওঁ বৰ হতাশ হৈ গল। সেই হাবিৰ মাজেৰে আন এজন ব্যক্তি গৈ আছিল, তেওঁ যাত্ৰীজনক হতাশ হৈ থকা দেখি সহায় কৰিব ললে। সেই ব্যক্তি জন বৰ দয়ালু আছিল, তেওঁ সেই যাত্ৰী জনক খাদ্য , পানী দি, ঘৰলৈ যোৱাৰ পথ দেখুৱাই দিলে। বহুত বছৰ পিছত এদিন সেই যাত্ৰীজনে এজন ব্যক্তিক দেখিলে যাক সহায়ৰ খুব প্ৰয়োজন। যাত্ৰী জনে সেই দয়ালু অচিনাকি মানুহজনৰ কথা বোৰ মনত পেলাই সেই ব্যক্তি জনক সহায় কৰিলে। আৰু ঠিক তেনেদৰে দয়াৰ চক্ৰটো চলি থাকিল।
নীতিশিক্ষা: এই কাহিনীটোৱে শিশুসকলক সকলোৰে সহায় কৰিবলৈ শিকাইছে।
সোণালী কলৰ কাহিনী
এসময়ত এখন জংঘলত পাপু নামৰ এটা বান্দৰ আৰু ভোলা নামৰ এটা ঘৰিয়াল বাস কৰিছিল। পাপুয়ে কল খাই খুব ভাল পাইছিল আৰু ভোলায়ে মাছ খায়। কিন্তু ভোলায়ে মাছ ভাল পায় যদিও মাছ ধৰিবলৈ বৰ লেহেমীয়া আছিল।এদিন দিনত পাপুয়ে এজোপা যাদুকৰী সোণালী কলৰ গছ দেখা পালে। এই গছজোপাত সোণালী কল লাগি আছিল আৰু সেই কল খালে যিকোনো প্ৰাণী এদিনৰ বাবে তীব্ৰ বেগী হৈ যাব। পাপুৰ মনত এটা ধাৰণা আহিল।সি ভোলাক ক’লে,”মোক মাছ অলপ দিয়া মই তোমাক কল এটা দিম আৰু তুমি বহুত বেগী হৈ যাবা।” ভোলাই কথাটো শুনি আনন্দিত হৈ পৰিল। পাপুয়ে সোণালী কল এটা ভোলাক দিলে আৰু ভোলাই পাপুক মাছ অলপ দিলে। সোণালী কল খাই ভোলা বৰ খৰতকীয়া হৈ বহুত মাছ ধৰিলে। ভোলা উভতি আহি ধন্যবাদ উপহাৰ হিচাপে আৰু কেইটামান মাছ পাপুক দিলে। পাপু বৰ সুখী হৈ পৰিল।
নীতিশিক্ষা: যদি আপুনি আনৰ বাবে ভাল কাম কৰে তেন্তে ভাল কৰ্মৰ ফল আপোনাৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহে।
